» White Cowbell Oklahoma

White Cowbell Oklahoma bestaat uit tien Canadezen die zich graag voordoen als echte Redneck Southerners. Van elk optreden maken ze een spectaculair feest met een mix van snoeiharde southern- en hardrock, plus een potje powergospel. WCO staat voor white trash en titty bars, whiskey, geweren, drugs en vrouwen maar dan wel met een hele grote korrel zout.

Sister Johnson met hun jaren 60 garage-sound is een fijn voorafje . Een aantal knapen uit Nijmegen die trachten het gemis van The Jon Spencer Blues Explosion in te vullen en dat heel goed doen.
De Sixtyniners is een knallend, luid, garageduo uit Amsterdam/Groningen. Ze staat garant voor een stampende, stompende, rokerige set rockabilly white trash punk met countrybellen.
De helft van het duo genaamd Hoving is tekenaar van o.a. Ugly Mean Chickie en de hilarische videoclip van Peter Pan Speedrock's 'Resurrection'.

Druipsnorren, foute zonnebrillen, cowboy-hoeden, Mexicaanse dwergen, een opgezette alligator en een dikke negerin in White Trash T-shirt; haast ongelooflijk dat deze Canadezen niet uit de back alleys van Alabama zijn gekropen. Twingitaar harmonieën, Lynyrd Skynyrd- en Aerosmith-riffs en die ouwe vertrouwde sex, drugs & white trash zorgen ervoor dat geen enkele barbecue meer veilig is.

SIDE 1
Faster Than Sin  
She's Got My Love In Her Hand   
Get On, Get Down   
Fly Away  
Tear You A New One  
Do Me So Wrong  

SIDE 2
She Likes To Boogie
Sugar City
Koko Girl
Bulletproof
Ace In The Hole
Time To Ride

Resentie / Persbericht

Dat was me een hype vorig jaar. Negen boerenpummels die, geruggensteund door het succes van hun keiharde en lekker onbenullige debuut Cencerro Blanco, onze podia aan splinters stampten. In Groningen zagen we Hollis, hun gitarist met de dubbelloopse Led Zeppelin-gitaar, zijn lul uit zijn tuinbroek halen om het ding in een fles te frutselen en er slide mee te spelen, geassisteerd door twee mooie dames uit het publiek. Ondertussen sloeg het zootje ongeregeld op koeienbellen en speelde het retestrakke southern rock.

We zagen Patterson Hood, leider van de Drive-By Truckers, van een afstandje toekijken. Grinnikend als een boer met kiespijn, want zijn band mocht na White Cowbell Oklahoma spelen en het Groningse publiek was al helemaal plat. De Truckers hadden overigens een adequaat antwoord op White Cowbell Oklahoma: meer decibellen en laten horen waar southern rock echt over gaat.

White Cowbell Oklahoma komt helemaal niet uit het diepe zuiden, maar uit Canada, en de optredens waren een soort karikaturale musicals over het zuiden van de VS. Casa Diabolo biedt hierin geen enkele verandering. Gelukkig, zou je haast zeggen. Met de genuanceerde en complexe duality of the southern thing van Patterson Hood hebben de Canadezen helemaal niets. Wel gaan ze terug op dezelfde bronnen als Hood: Lynyrd Skynyrd en de Allman Brothers. De facto hou je niets dan onweerstaanbare rock-'n-roll over.

Casa Diabolo klinkt fantastisch en is veel afwisselender dan je op basis van de optredens van de negen heren (waar is die mooie forse negerin gebleven?) zou verwachten. Dus razen de unisolo gespeelde gitaren weer door het gortdroge klankbeeld, zijn er tal van grappige zinnetjes ("She´s got my love in her hand") en enkele echt goede songs. Neem deze stripfiguren net zo serieus als de Ramones en je hebt nog veel plezier aan ze.