» Ian Siegal

It has been said that had Siegal been around in the sixties he would today be accorded the same reverence as artists such as Van Morrison, Joe Cocker and Eric Clapton. Instead, he is a child of the seventies who dropped out of art college in the late eighties to go busking in Germany. From the streets of Berlin Siegal progressed to clubs around Nottingham, then to London and ultimately to major stages around Europe.

Two successive European tours (2003/4) opening for ex-Rolling Stone Bill Wyman's Rhythm Kings brought him to the attention of a wider audience. This was followed by UK tours as a duo with Big Bill Morganfield (son of Muddy Waters, the man who Siegal calls The Blues God). During this time Siegal was also capturing the hearts of audiences in Holland, Belgium, Austria and Hungary. In 2005 he topped the Soul/Blues/Jazz charts in Holland and in 2006 he debuted in the USA, appearing at major clubs and the largest music festival on the West Coast.

Born in the deep south (of England!) in 1971, Ian's earliest musical memories are of the likes of Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Elvis and Chuck Berry. This led him into a life-long passion for the Blues and all of its various branches, and most of all, the inimitable Muddy Waters.

Swagger
2007

01  Swagger 
02  Groundhog blues 
03  Catch 22 
04  Horse dream (western) 
05  Stranger than a green dog 
06  Mortal coil shuffle 
07  High horse 
08  God don't like ugly 
09  I cant'believe you wanna leave 
10  Horse dream (swamp) 
11  I don't know what you got (but it's got me) 
12  Curses 
13  Let my love 

Resentie / Persbericht

Tekst: Dirk Verhoeven (www.kindamuzik.net)
 
Swagger is de nieuwste van Ian Siegal. Veel toepasselijker kan de plaat niet heten. De Britse bluesman klinkt namelijk zo rauw en gruizig als een zwerver. Een zwerver die zich voedt met brokken vlees en melige aardappels. Op voorganger Meat and Potatoes liet Siegal al horen dat hij rauwheid op alle mogelijke manieren ten gehore kan brengen. Rauw als Tom Waits, Howlin’ Wolf of John Dee Graham, Ian Siegal wisselde het met zijn krachtige stem schijnbaar moeiteloos af.

Op Swagger doet hij het niet anders. Het album opent met het titelnummer, waarin zwerver Siegal onder een dik aangezette bas en drum letterlijk zijn voeten door het stof lijkt te slepen. Al even slepend is ‘Mortal Coil Shuffle’, een klassiek bluesarrangement, compleet met trekkende en zuigende gitaar en mondharmonica. Het meest duistere - en tevens haast dansbare - nummer van de plaat is ‘God Don’t Like Ugly’, waarin door een zware bas en het diepe gemor van Siegal de luisteraar, de stuipen op het lijf gejaagd, direct tot biechten tot God wordt aangezet.

Tussen al dit geweldige gemor en gesleep staat een enkel nummer dat wat uit de toon valt. In ‘I Can’t Believe You Wanna Leave’, een herinterpretatie van het nummer van Little Richard, wordt de zware muzikale begeleiding van de voorgaande nummers vervangen door een bigbandgeluid. Het soulvolle ‘I Don’t Know What You Got (But It’s Got Me)’ is een beter geslaagde cover van dezelfde Richard. Echter, op een album vol gruizigheid klinkt het lied wat te gladjes. Een onnodig lichtpuntje op een verder perfect pikkedonkere plaat.

De Britse bluesgigant heeft zichzelf door het stof gesleept en met een droge keel vol zand het album Swagger volgezongen. Wie na Meat and Potatoes van de schrik bekomen is, zal de moed weer op moeten pakken voor een volgende rauwe hap. Een heerlijke hap, welteverstaan, waar je je tanden in kunt zetten. Dit is het echte werk.